Bazen değişen tek şey bir oyuncu değildir; değişen, bir evrenin kendisidir. Edward Norton’ın Hulk’ı sahneden çekildiğinde Marvel yalnızca bir yüzü değil, nasıl bir dünya kuracağını da değiştirdi.
2008’de The Incredible Hulk çıktığında karşımızda öfkesini dizginlemeye çalışan bir kahramandan çok kendi içindeki şeyden korkan bir adam vardı. Norton’ın Bruce Banner’ı sürekli tetikteydi; huzursuzluğu bir özellikten çok karakterin kendisiydi. Film bir aksiyon vitrini değil, modern bir trajediydi. O yıllarda süper kahraman sinemasının daha karanlık, daha yalnız ve daha “insan” bir yere evrileceğini düşünmek için sebeplerimiz vardı. Marvel ise başka bir yol seçti.
Perde arkasındaki gerilim aslında çok tanıdıktı. Edward Norton’ın arayışı ile stüdyonun kurmak istediği sistem çatışıyordu. Norton, Banner’ın psikolojik çöküşünü büyütmek isterken; Marvel tekil bir karakter değil birbirine bağlanan filmlerden oluşan bir evren kurmak istiyordu. Bu evrende sürekli kaçan, ağırlığıyla sahneyi domine eden bir Hulk ise riskti. Bu çatışmanın sonunda Norton gitti yerine Mark Ruffalo geldi. Değişen yalnızca oyuncu olmadı. Hulk’ın tonu, dolayısıyla Avengers’ın dili de değişti.
Ruffalo’nun Banner’ı daha erişilebilir, daha yumuşak ve seyirciyle temas kurması kolay bir karakterdi. Hulk artık bir felaket olmaktan çıkıp yönetilebilir bir güce, ekip içi denge unsuruna dönüştü. Bu dönüşümün en net görüldüğü an The Avengers’taki o meşhur Loki sahnesidir. Hulk’ın tek hamlede Loki’yi yerden yere vurduğu ve “çelimsiz tanrı” dediği o sekans adeta Marvel’ın ton manifestosuna dönüştü. Ciddiyet yerine ritim, ağırlık yerine eğlence. Bu tercih, geri kalan her şeyi de belirledi.
Marvel çok erken bir noktada şunu gördü: seyirci sadece aksiyona değil, aksiyonun içindeki hafifliğe tepki veriyor. Bu kayış tesadüf değildi; stratejiydi. Karakterleri “daha iyi” yapmak yerine daha kolay izlenir kılmak için alınmış bir karar. Zamanla bu tercih bir stile dönüştü. Thor: Ragnarok’ta Hulk komediye yaklaşırken, Infinity War’da ilk kez kırıldı sahneye çıkmayı reddetti. İlginç olan, bu ikinci kırılmanın derinleştirilmek yerine hızla toparlanmasıydı. Çünkü bu evren çatlakları büyütmekten çok akışı korumayı seçiyordu.
Edward Norton’ın o karanlık, huzursuz Hulk’ı devam etseydi Avengers evreni bugün olduğu kadar büyük olur muydu? Muhtemelen hayır. Ama başka bir şeye dönüşebilirdi. Daha dar bir kitleye hitap eden, daha riskli, daha karakter odaklı ve belki de daha kalıcı bir sinema dili. Marvel’ın tercihi ise derinlik yerine erişilebilirlik, ağırlık yerine akıcılık oldu. Ve bu tercih ticari olarak kusursuz çalıştı.
Ama bu büyümenin de bir bedeli var. Hulk bugün izleyiciyi huzursuz eden bir karakter değil; izleyiciyi rahatlatan bir unsur. Bir zamanlar sahnenin ağırlığını artıran varlık, artık ritmi hafifleten bir parçaya dönüştü.
Bugün geriye dönüp baktığımızda konunun sadece bir oyuncu değişimi olmadığını görüyoruz. Marvel’ın nasıl bir evren kurmak istediğiyle ilgili verdiği en net kararlardan biriydi. Edward Norton’ın huzursuz, ağır ve tekinsiz Hulk’ı başka bir ihtimaldi. Mark Ruffalo’nun daha yumuşak, daha temas edilebilir Banner’ı ise bugün bildiğimiz Avengers’ın tam merkezine yerleşti.
Benim tarafım belli. Mark Ruffalo’nun o kırılganlığına, o insani haline her zaman daha yakınım. Ama yine de insan sormadan edemiyor: Eğer o karanlık, huzursuz Hulk devam etseydi, bugün izlediğimiz evren hala aynı evren olur muydu?
Bir Cevap Yazın