dün bir film izledim

Dünya Tiyatro Günü’nü Pax Sahne’de izlediğim “Bazı Kötü Alışkanlıkların Politik Tarihi” ile kapattım ve bu sezon izlediğim metni en sert ve temposu en yüksek işlerden biri olduğunu hiç düşünmeden söyleyebilirim.

Oyun aslında bağımlılığı anlatıyor gibi görünse de kısa sürede bağımlılıktan çok, insanların farkında olmadan içine çekildiği bir hayatı anlatmaya geçiyor. Sahnedeki o komedi-trajedi dengesi de beni en çok etkileyen konulardan biri oldu.

Neil ve Mandy’nin absürt hallerine kahkahalarla gülerken bir anda yön değişiyor. O an işte yüzünüze tokat gibi çarpıyor. Az önce güldüğünüz şeyin aslında bir hayatın enkazı olduğunu fark edip kalıyorsunuz. İşte bu suçlulukla karışık gülme hissi, oyunun başarısının en büyük kanıtı.

Canberk Gültekin ve Gözde Mutluer’i sahnede ilk kez izledim ve ikisinin oyunculuğuna, enerjisine ve o hiç düşmeyen temposuna gerçekten hayran kaldım.

Aralarındaki paslaşma, seyirciyle kurdukları ilişki, sahnedeki doğallıkları oyunu sürekli canlı tuttu.

Kendimi bir tiyatro koltuğunda değil, o Manchester sokaklarının içinde gibi hissettim. Uğur Uzunel’in yönetmenliğinde sahneleme, müzik, tempo hepsi çok iyi kurulmuştu bir an bile boşluk yoktu.

Oyunun bir yerinde geçen “İyi bir çocuktum ben” cümlesi aslında her şeyi özetliyor. Çünkü oyunu izlerken şunu düşünüyorsunuz kimse durup dururken sadece kendi tercihiyle bu hale gelmiş olamaz. Neil ve Mandy’ye bakarken sadece üzülmüyorsunuz; onlara acıyor, kızıyor ama en çok da onları bu hale getiren düzene sinirleniyorsunuz.

Hikaye 1981 İngiltere’sinde, Thatcher döneminde geçiyor. İşsizlik, polis baskısı, umutsuzluk, halkın isyan edip sokaklara çıkmasıyla toplumu susturmak, bastırmak ve uyuşturmak isteyenlerin nasıl “vazgeçişi” bir yöntem olarak sunduğunu görüyorsunuz.

Bu hikaye İngiltere’de geçiyor olabilir ama insan kapıdan dışarı kendi hayatını, kendi sokaklarını ve kendi “politik tarihini” düşünerek çıkıyor. Eğer bu sezon zihninizi biraz huzursuz etmek, kendinize bir ayna tutmak isterseniz bu oyunu mutlaka listenize alın.

Gerçekten de bazı kötü alışkanlıkların politik bir tarihi var.